MAMA KENIA BLOG

The sunny side of things

Het was zo’n vrijdagavond. Mijn vriendinnen hadden het na 01.00 gezien in café de Paris aan het Rokin. Maar ik had zin in een dansje en was nog lang niet moe. Dus zette ik mijn trots opzij en danste enthousiast verder in mijn eentje. Totdat ik de soepele moves van een enthousiaste dame met dreadlocks ontwaarde. Ik kende deze manier van dansen! We raakten aan de praat, dansten op een paar klassiekers en wisselden nummers uit. Fietsend naar huis bedacht ik mij hoe leuk het is dat je in Amsterdam gewoon tegen iemand aan kunt lopen die haar roots in Kenia heeft. Het land waar ik zoveel warme herinneringen aan heb. Het land waar ik doorheen heb gereisd, waar familie heeft gewoond, waar ik de vader van mijn kind heb leren kennen en waar ik vier maanden stage heb gelopen na mijn studie en nog nooit zo’n zorgeloze periode in mijn leven heb gekend. Het land van rode aarde en stof, van leeuwinnen die hun tanden zetten in een verzwakte bizon, van eerlijke mensen en mensen die je bedriegen zodra ze de kerk uitlopen op zondag en het land dat vooral droge en natte perioden kent.

De kennismaking bleek niet eenmalig. Het was het begin van afspraakjes waarbij koffie vloeiend overging in bier. Maar vaak hielden we het ook beschaafd, zo bezochten we bijvoorbeeld ‘Afrolijk’ in filmtheater Rialto. Deze avond stond geheel in het teken van jonge filmmakers die de ondernemerszin in de verschillende delen van Afrika hebben weten vast te leggen (https://www.facebook.com/afrolijk/). Wat we ook ondernamen, elk uitstapje stond garant voor veel warmte, gezelligheid en vrolijkheid. Hoe de weersvoorspellingen ook zijn, Elizabeth, alias Mama Kenia, ziet altijd de sunny side of things.

De dansfrequentie werd echter steeds minder naarmate mijn buik dikker werd. Ik was zwanger van ons eerste kindje en combineerde ochtendmisselijkheid met een 40+ urige werkweek als regiocoördinator bij een onderwijsondersteuningsbedrijf. Van dansen in ‘Taste of Africa’ in Zuid-Oost kwam het niet meer (http://worldoffoodamsterdam.nl/portfolio/alex-jebose-taste-of-africa/). In mijn verlofperiode hielden we contact en spraken we weer af in een van de sfeervolle kroegjes aan de Nieuwmarkt. Dit keer niet onder het genot van een speciaal biertje, maar een kopje thee terwijl ik mijn zoon voedde. In deze periode ontstond bij mij het idee om mijn vaste baan op te zeggen. Zeker, ik heb enorm veel geleerd en heb de kans gekregen om door te groeien binnen het bedrijf, maar mijn hart ligt ergens anders. Voor ik het wist, sprak ik tegen mijn leidinggevende de wens uit om niet meer terug te keren na mijn verlof. In die periode spraken Mama Kenia en ik elkaar over een mogelijke samenwerking. Om verder te kunnen groeien, zocht ze versterking.

Dus schrijf ik in naam van Mama Kenia onze eerste blog over deze samenwerking, terwijl Mees (mijn zoon) ligt te slapen in de draagzak. De toekomst ligt voor ons en we staan te trappelen om heel Amsterdam (oké laten we niet bescheiden zijn: heel Nederland) kennis te laten maken met de samosa’s en andere gerechten uit de Keniaanse keuken. Ons doel is de Nederlandse menukaart te verrijken met de ambachtelijke samosa’s van Mama Kenia en daarnaast een voorbeeld te zijn van succesvol Afrikaans ondernemerschap. Maar bovenal willen we door middel van eten mensen samen brengen. Het liefst alle 180 nationaliteiten die Amsterdam rijk is.

Tekst: Sophie Tekelenburg